Ik ben er inmiddels wel van overtuigd dat mijn auto en ik een serieuze relatie hebben. We brengen dagelijks uren samen door, kennen elke sluiproute in de buurt en zijn praktisch altijd onderweg, maar helaas is het helemaal niet romantisch.

Met twee tieners bestaat mijn dagelijks leven eigenlijk alleen maar uit schema's, spontane veranderingen van plannen en berichten die opduiken zodra je de motor hebt uitgezet.

"Mam, kun je me even snel een lift geven?"

Dat kleine woordje "kort" is bijzonder fascinerend. Soms betekent het echt maar vijf minuten, maar vaak omvat het ook een half uur rijden, een korte stop bij het tankstation en een volledig spontane omweg; ik weet het gewoon nooit van tevoren.

Het wordt pas echt interessant als er concrete tijden worden afgesproken. "Ik ben om zes uur klaar," zeggen ze. Zes uur, niet iets later, niet half zeven, en zeker niet ergens tussen het avondeten en bedtijd. Als moeder leer je echter al snel om zulke uitspraken als louter richtlijnen te beschouwen. Dus zit ik in de auto te wachten en het leven op de parkeerplaats te observeren. Ik zie de andere ouders, die ook geduldig in hun auto wachten, veelbetekenende knikjes en glimlachen uitwisselen, zonder een woord te hoeven zeggen. Je herkent elkaar gewoon: de stille metgezellen van de taximoeders. We zouden nu waarschijnlijk wel onze eigen vereniging kunnen oprichten.

Wat overigens bijzonder indrukwekkend is, is het vermogen van tieners om in een fractie van een seconde van locatie te veranderen. Ik was net op weg naar het afgesproken ontmoetingspunt toen er ineens een bericht verscheen: "We zijn ergens anders." Natuurlijk, waarom zou iets ooit volgens plan verlopen?

Soms vraag ik me af hoeveel kilometers ik de afgelopen jaren heb gereden voor vrienden, verjaardagen, boodschappen doen of schoolactiviteiten. Met dat bedrag zou ik inmiddels waarschijnlijk meerdere vakanties kunnen betalen. Of in ieder geval een prima tankpas voor de komende jaren.

En toch zijn er momenten waar ik stiekem van geniet: gesprekken in de auto.

Die willekeurige vijf of tien minuten waarin iemand op de passagiersstoel ineens begint te praten over wat er echt toe doet. Verhalen over vrienden, leraren, grote dromen, kleine zorgen of het laatste drama, zomaar, zonder enige aanleiding, uit het niets.

Misschien is dat wel de reden waarom mijn auto allang meer is dan alleen een vervoermiddel. Het is een vergaderruimte, een klankbord, een lachcentrum en soms zelfs een geïmproviseerde snackbar. De kruimels onder de stoelen zijn daar in ieder geval een duidelijk bewijs van. En hoewel ik me af en toe een fulltime chauffeur voel, weet ik heel goed dat daar een einde aan komt. Dan rijden ze zelf en hebben ze me niet meer voor elke rit nodig.

Ik zit waarschijnlijk op een zondag op de bank, naar mijn stille telefoon te kijken en te denken: Niemand heeft me vandaag gevraagd of ik even kan rijden.

En ik zal deze heerlijke chaos waarschijnlijk zelfs een beetje missen.